‘IT’ recensie: Bloedstollend goed!

bill skarsgard, it, stephen king, movie, blog, gaugau, gauthier lesage

It is de nieuwe verfilming van het gelijknamige Stephen King-boek. Lees hieronder waarom we de film een welverdiende 8 op 10 gaven!

It gaat over een groepje kinderen tijdens de zomer van 1988 in het Amerikaans stadje Derry. Ze noemen zichzelf the Losers club, omdat ze dat ook gewoon zijn. Al enkele maanden raken kinderen vermist. Geen enkel spoor. Ook het kleine broertje van Bill, een van de losers, verdwijnt. Al snel komen ze erachter dat er iets bovennatuurlijks aan de hand is. De kinderen worden allemaal geteisterd en aangevallen door een clown. Hij is degene die de kinderen doet verdwijnen. De losers gaan samen de strijd aan tegen dit kwaad.

We zullen er maar meteen voor uitkomen: We don’t like horror movies! Meestal toch. Ze zijn vaak slecht geschreven, gemaakt en geacteerd en ze halen het ene cliché na het andere uit hun hoed. Toen we hoorden dat er een nieuwe incarnatie van It kwam, dachten we iets gelijkaardigs, maar It is anders. Een redelijk goed verhaal dat enorm versterkt wordt door het goeie acteerwerk van kinderen dan nog wel. De band die de losers hebben lijkt enorm echt, waardoor je effectief ook meeleeft met de personages van begin tot eind.

Stephen King, schrijver van ‘It’

2017 is een groot jaar voor Stephen King. Niet minder dan drie adaptaties voor zijn boeken dit jaar. The Dark Tower, die in augustus uitkwam. Mr. Mercedes, een televisieserie, en uiteraard It. Voor wie King niet kent (Are you kidding me?!): Hij is een gevierd auteur wiens boeken waarschijnlijk voor 3/4e verfilmd zijn geweest. De bekendste films zijn ongetwijfeld The Shawkshank Redemption, The Green Mile en The Shining. Allemaal klassiekers en aanraders! It werd in 1990 al eens geadapteerd als miniserie. We bekeken die onlangs nog en de serie heeft de test des tijds niet echt overleefd. Buiten de vertolking van de clown door Tim Curry, is de film wat achterhaald. Tijdens het kijken kwam het woord ‘cringy’ veel op in onze gedachten.

 

Wat werkte in de film:

De regie: Andy Muschietti is regisseur van dienst en dat doet hij zeer goed. De film ziet er goed uit. Het kleurenpallet is perfect voor de sfeer die hij wil oproepen en de muziek in de film draagt ook zeer goed bij tot die sfeer. Vervolgens wist hij ook duidelijk het beste uit de acteurs te halen. Dat brengt me naar mijn volgende argument: de acteurs.

Acteerwerk: Pennywise de clown wordt vertolkt door Bill Skarsgard. Er valt weinig over te zeggen buiten het feit dat hij freaking scary is. Bij vele mensen ligt de versie van Tim Curry’s Pennywise nog nauw aan het hart, maar deze moderne versie is volgens ons enger en ook simpelweg beter. hats off to Skarsgard.

 

Degene die weliswaar de show stelen zijn de kindacteurs. The losers club bestaat uit 7 leden en elk kind is zorgvuldig gecast geweest. Kinderen in films zijn vaak wat eendimensionaal, maar soms stuit je op echte rauwe talenten. Dat zijn deze kinderen zeker. Vooral Sophia Lillis: Zij speelt Beverly, het enige meisje in de groep. Ze krijgt veel screentime en daar maakt ze ook gretig gebruik van. We verwachten/hopen op grote dingen van haar.

Jack Dylan Grazer, die Eddie speelt, is ook zeer goed in combinatie met Finn Wolfhard, die de rol van Richie op zich nam. Hun constante gekibbel is zeer lachwekkend en effectief. De meeste zullen Wolfhard wel kennen van Stranger Things waar hij Mike speelde. In It mag hij weliswaar de grapjas uithangen en dat lukt hem zeer goed. We hebben nog nooit een kind zoveel het woord “fuck” horen zeggen.

Toon en thema’s: Zoals je misschien al kon bedenken uit de vorige alinea, is deze film, raar genoeg, bijzonder grappig. De grappen die de losers maken, bedoeld of onbedoeld, slaan echt aan. Zowat de hele zaal heeft vaak gelachen en wij zeker en vast ook.

Ook is er zeker sprake van een nostalgie-factor. Het is volgens ons niet enkel puur op talent dat Finn Wolfhard in deze film terechtkwam. Begrijp ons niet verkeerd, Hij heeft zeer veel talent. Maar de nostalgische toon die Stranger Things immens populair maakte vorig jaar is hier ook zeer voelbaar. Wat ook logisch is aangezien Stranger Things grotendeels gebaseerd is op Stephen King en Steven Spielberg. De makers van deze film hebben zeker en vast goed ingespeeld op die nostalgie-trend.

Natuurlijk is deze film niet zomaar een nostalgische coming of age-film. Stephen King zou Stephen King niet zijn als hij er geen stevige portie horror overgoot. Ook dat lukt de makers van deze film zeer goed. Vanzelfsprekend zijn er in deze film ook cliché’s: iemand loopt weg en struikelt zo’n 213 keer, de typische jumpscare enz. In deze film wordt het wel goed aangepakt, waardoor het minder opvalt. We vonden het ook best opvallend en gedurfd dat de film geen probleem heeft met expliciet vertoon van bijvoorbeeld het doden van een kind. Iets dat niet zo simpel is. Wij hadden niet gedacht dat de makers het zouden durven.

De film gaat overigens ook dieper dan de gemiddelde horrorfilm. Oké, de kinderen moeten het opnemen tegen deze bovennatuurlijke krachten, maar wanneer je oplet zul je merken dat het meer draait om het feit dat het leven van een kind gevaarlijk is. In het echte leven ook. Ze zijn kwetsbaar en vaak onwetend. Het verhaal wordt dan ook verteld vanuit het standpunt van de kinderen, daarom dat de volwassenen in deze film gevaarlijk lijken (en ze zijn dat ook) en ook afwezig lijken. Niemand lijkt er echt een probleem mee te hebben dat er kinderen vermist raken. De grootste gevaren die de losers tegenkomen zijn eigenlijk afkomstig van oudere mensen. Je kan het wat vergelijken met een oude tekenfilm zoals Tom & Jerry, waar je enkel de benen ziet van de volwassenen. Ze zijn onwetend.

Wat niet werkte:

Speelduur en timing: De film duurt 2 uren en 15 minuten. Dat is nog geen Lord of The Rings level, maar is toch al redelijk lang. Geen zorgen, er gebeurt genoeg om de aandacht te behouden, maar we hadden het gevoel dat de film wat repetitief werd op de duur. De clown kwam de kinderen zowat een voor een terroriseren. Hoewel het eng en cool was, duurde het een tijdje voor er effectief schot in de zaak kwam.

Voor een film die zolang duurt hoopten wij ook op wat meer achtergrond van Pennywise. Wie is hij?Waarom kiest hij enkel kinderen? Waarom precies in dit stadje? Na de film hebben we dan maar zelf wat research gedaan.

 

Conclusie: Normaal gesproken zijn we niet zo gek op horror, maar It deed ons huiveren en ook wel bulderen van het lachen. De acteurs maken een film die zeer slecht had kunnen aflopen geloofwaardig en beklijvend. Een van de beste horrors van afgelopen jaren en eerlijk gezegd ook een van de betere films van dit jaar!

Score: 8/10

Bedankt voor het lezen! Laat zeker een reactie achter over wat je van mijn review vond! Nog tips? Nog vragen over de film? Shoot! 

Zie hieronder de trailer voor It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *